PROGRAMMA

GIMME

Makers: Lobke Leijendekker en Sam Willemsen

We leven in een wereld waarin balans de norm lijkt: geven en nemen, in een voortdurende wisselwerking. Maar wat gebeurt er als het evenwicht verstoord raakt? Als nemen de overhand krijgt?

Eerst voelt het als macht. Als vrijheid. Je neemt wat je wilt, wanneer je wilt. Gimme.
Een kick die jou optilt en losmaakt van alles en iedereen. Maar hoe vaker je neemt, hoe vluchtiger dat gevoel wordt. De piek vervaagt. Wat eerst vervult, begint te knagen.

En om je heen? Mensen bewegen mee of juist tegen. Ze trekken, duwen en proberen je terug te brengen. Terug naar waar je “hoort”. Want een wereld uit balans zoekt altijd naar herstel.

Dus je blijft nemen. Meer. Sneller. Alsof je iets probeert vast te houden dat al aan het verdwijnen is.

Maar wie ben je nog, zonder de ander?

En uiteindelijk, wanneer de kick is uitgedoofd en de leegte zich aandient, kruip je terug. Terug in de rol die voor je klaarligt.

Women in a man’s world

Maker: Giyaïssa Marcha

Dit stuk, Women in a Man’s World, gaat over het constante gewicht van machtsverhoudingen tussen man en vrouw. Wat er gebeurt wanneer een vrouw zichzelf probeert te zijn in een wereld waarin er altijd iets of iemand is dat haar kleineert.

In het duet probeert de vrouw steeds harmonie te vinden. Ze zoekt verbinding en beweegt vanuit het idee dat zij en de man samen dezelfde richting op gaan, alsof ze elkaar begrijpen en op dezelfde golflengte zitten. Maar langzaam wordt zichtbaar dat die balans er nooit echt is geweest. Terwijl zij blijft zoeken naar gelijkwaardigheid, probeert de man haar steeds opnieuw te controleren, te sturen en kleiner te maken. Pas tegen het einde begint zij te beseffen dat het een spel is dat ze nooit werkelijk kan winnen.

De zangers vertellen het verhaal vanaf de zijlijn, maar blijven er tegelijkertijd middenin staan. Ze kijken neer op de vrouw, alsof ze naïef is omdat ze blijft geloven dat haar gedrag iets zal veranderen. Het maakt niet uit hoeveel kracht zij heeft of hoeveel moeite zij doet een zal man altijd proberen haar te overpoweren.

A Woman in a Man’s World laat zien hoe onderdrukking niet altijd groots of gewelddadig hoeft te zijn. Soms zit het juist in de kleinste momenten. In wie het meeste ruimte krijgt. Wie mag leiden. Wie gevolgd wordt. Wie zichzelf moet aanpassen om te kunnen blijven bestaan.

Onbeantwoord

Maker: Cyan Davis

Hey! Mijn naam is Cyan. Ik heb een stuk gemaakt over de verwachtingen die je krijgt vanuit school en omgeving, en welke gedachten daarbij ontstaan in je hoofd. Ik wilde het stuk niet alleen visueel benaderen, maar juist het auditieve aspect naar voren laten komen. Ik wilde me vooral richten op hoe mensen alles goed laten lijken, terwijl er eigenlijk iets speelt waar ze niets over kwijt willen, door onder anderen prestatiedruk en groepsdruk. Daarvoor heb ik gewerkt met een vorm van improvisatie, waarbij gedachten tot uiting komen via ieders eigen manier van bewegen. Dat maakt het persoonlijk en kwetsbaar. De lamp staat voor een gedachte die zichtbaar wordt. Het is alsof je naar je eigen gedachte kijkt terwijl je hem denkt. In het leven proberen we antwoorden te zoeken, vooral gedachten waar we blijven aan denken, maar toch blijven ze onbeantwoord. Vandaar de naam van mijn stuk: Onbeantwoord.

Tweestrijd

Maker: Chayenne de lagh

Als performers hebben we allemaal wel is tegenslagen gehad.

Wanneer onze motivatie in een dalende lijn gaat bijvoorbeeld; door moeilijke privé omstandigheden, in vermoeidheid, afwijzingen, wanneer we niet gezien worden, onzekerheden hebben over ons lichaam of ons talent. In de momenten wanneer we over perfectionistisch zijn of gewoon geen goeie dag hebben en niet kunnen laten zien wat we echt kunnen.

Ik wilde een realistische kijk geven op de gedachtes die door onze hoofden kunnen gaan wanneer we maar door en door en door gaan, omdat we onze droom aan het najagen zijn.

Terwijl je emotionele gezondheid er soms anders op kan reageren dan je zou willen of verwacht.

In dit stuk praten de negatieve gedachtes tegen onze wilskracht en passie voor ons vak.

In deze performance kijken we in het brein van een performer die in tweestrijd is met zichzelf op een breekpunt.

Moet je de rust pakken die je lichaam en hoofd duidelijk nodig heeft op dat moment. Of ga je door omdat je elk moment wilt pakken om beter worden in performen?

(Credits aan Tom: we hebben samen het dialoog geschreven)

Ise

Maker: Julya Statia

Ise betekent laat het zo zijn.

Laat ons zo zijn. Laat ons onze stem gebruiken in een taal die je niet eens verstaat of spreekt. Want je hoeft ons niet te verstaan.

Laat ons bewegen.

Laat ons zijn.

Ik wil zijn

maar er word constant een hand op mijn hoofd gelegd.

Het zal altijd zijn. 

Vanuit goed of kwaad hart.

Ik zal de grond in worden gedrukt.

Al heb ik een menigte om mij heen bewegen, een leider, een onderdaniger,

ik zak er door heen.

En uiteindelijk na al het vechten om die onderdrukking uit de weg te gaan vraag ik me af of het niet mijn eigen hand is,

die de kracht op mijn hoofd uitoefent en mij de grond in drukt.

Of ikzelf niet de reden ben dat het goede in mij het kwade naar boven haalt.

Hoe dan ook, goed of slecht, sterk of zwak, dik of dun, zwart of wit zal er altijd die ene groep, stam, familie, mij oprapen.

Hoe ver ik ook door de grond zak.

Ramayana: A Shift in Balance (adep)

Maker: Sam Willemsen

In dit stuk onderzoek ik hoe ik het traditionele verhaal van de Ramayana kan vertalen naar een moderne commerciële dansvorm. De inspiratie ontstond tijdens een reis met mijn oma naar Java, waar ik voor het eerst een Ramayana-voorstelling zag. De controle, precisie en betekenis achter elke beweging bleven me bij.

Met vijf personages — Sita, Rama, Lakshmana, Ravana en het gouden hert — beweegt dit stuk rond één kantelpunt: het moment waarop balans begint te verschuiven. Wat eerst rustig en in evenwicht voelt, raakt langzaam verstoord door verleiding, macht en innerlijke onrust.

Sculpting movement (adep)

Maker: Femke de Baets

Onze gedachten hebben een kracht

Onzichtbaar

Maar aanwezig in elke spier

In elke ademhaling

Ze sturen ons

Zonder gps

Zonder kaart

Zonder eindbestemming

Soms nemen ze het stuur over

Schakelen we de automatische piloot in

Voor we het merken

Laten we het toe

We kunnen ons laten blokkeren

Onszelf saboteren

We denken te weten wat waar is

In wat we denken dat waar is

Wie kiest hiervoor?

Wie kiest ervoor om niet te ontsnappen?

Het is eenvoudig

Om het te dempen

Te ontwijken

Het niet uit te spreken

Toch hebben we altijd een keuze

Blijven we ronddraaien

In een cirkel?

In dezelfde cirkel?

Maar wat gebeurt er

Als we deze keer niet weglopen

Als we het accepteren

Als we onszelf ontmoeten zonder ophef?

Cry

Maker: Christophe Lowie

Het is laat in de avond, het is donker buiten en er is niemand meer buiten.

Het dorp is stil…

Je bent alleen op straat, huilend en verslagen. De pijn is zo sterk dat lopen iets wat je al je hele leven al doet opeens zwaar, moeilijk en ongemakkelijk wordt.

Je kijkt om je heen, je herkend waar je bent deze straat is waar je als klein kind vaak bent geweest.

Je loopt verder, voor je het echt kan beseffen sta je voor je huis. Het licht staat uit, iedereen slaapt.

Het is stil in je straat, je ziet je huis en

Je veegt je tranen weg…

Morgen weer een nieuwe dag, nieuwe kansen…

Het tekstje wat hier boven staat is een fragment van een tekst die ik geschreven heb na een wandeling naar huis na een stage.

Dit stuk is daarop gebaseerd. Deze wandeling was voor mij niet alleen een ontlading van opgehoopte emoties, maar ook een belangrijk realisatie moment.

Het gewicht van verwachtingen (adep)

Maker: Maralesi Sopacua

Het Gewicht van Verwachting

HENA MASA WAJA

(traditionele Molukse uitdrukking die verwijst naar een lang, moeizaam pad dat leidt naar een glorierijke bestemming)

We dragen de stemmen van onze voorouders en de regels van onze gemeenschap en familie vaak onbewust met ons mee. Maar wat gebeurt er als dat gewicht te zwaar wordt om nog te kunnen zijn? In dit stuk pel ik de lagen van sociale druk van me af. Het is een rauwe zoektocht naar autonomie; een ontsnapping uit het harnas van ‘hoe het hoort’ naar de vrijheid van ‘wie ik ben’.

ARTCORE SEX

Maker: Chayenne de lagh en Timon Vermeulen

Ons stuk omvat het puur genot bij het hebben van seks. Daarbij hebben we de grenzen opgezocht. In het bijzonder die van onszelf. We hebben stappen durven zetten en zijn samen gegroeid.

Als professionals in opleiding zoeken we naar een werkveld waar we ons graag bij willen aansluiten. Tegenoverstaand zijn we als jongvolwassenen volop aan het ontdekken. Experimenteren met intieme relaties is daar een groot onderdeel van en dat willen we niet verheimelijken. Dat wild, los en voor sommige nog onwennig oriënteren erkennen, is iets om je niet voor te schamen.

In onze performance uit zich dit in het volledig omarmen van onze seksualiteit, het genieten van elkaars aanwezigheid en een sterk gevoel van zelfzekerheid.

Defiant

Maker: Doris Groeneveld

Defiant is een speels en confronterend dansstuk over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en de dubbele standaarden rondom het vrouwelijk lichaam. In het stuk wordt topless dans gebruikt als een bewuste vorm van uitdaging: waarom mag een man die wat voller is dus meer tiet heeft dan de gemiddelde vrouw, zonder shirt vrij over straat lopen, terwijl een vrouwelijk lichaam meteen wordt geseksualiseerd, veroordeeld of zelfs als “gevaarlijk” wordt gezien?

Reflectie

Maker: Simon Visser

Reflectie

In het begin van het stuk beweegt iedereen zoals de maatschappij hen ziet: statisch, rechtlijnig en zonder ruimte voor gevoel of emotie. Alles lijkt vast te staan. Mensen volgen dezelfde lijnen, dezelfde houdingen, dezelfde verwachtingen. Alsof iedereen in dezelfde spiegel kijkt, maar nooit écht zichzelf ziet.

Langzaam ontstaat er verandering. Steeds meer mensen durven stil te staan bij hun eigen reflectie. Het kijken naar jezelf — eerlijk, kwetsbaar en zonder oordeel — wordt iets normaals. Er ontstaat ruimte om af te wijken van wat de buitenwereld verwacht. Om jezelf te mogen zijn. Mooi of lelijk, zeker of onzeker, krachtig of gebroken — alles mag bestaan.

Maar die verandering gaat niet zonder strijd. Het kost moeite en doet pijn. Er leeft constant een drang om jezelf te herstellen, terug te duwen in het perfecte plaatje dat de maatschappij heeft gemaakt. Terwijl je lichaam en gevoel juist willen uitbreken uit die controle. Alsof je van binnen probeert los te komen van alles wat ooit over jou bepaald is.

Hoe verder het stuk zich ontwikkelt, hoe meer mensen hun eigen manier van kijken vinden. Bewegingen worden vrijer, persoonlijker en emotioneler. Iedereen durft steeds meer af te wijken van het beeld dat anderen van hen hebben. Niet langer gevormd door verwachtingen van buitenaf, maar door hun eigen reflectie.

Aan het einde staat iedereen voor de spiegel, ieder op een eigen manier kijkend naar zichzelf. Niet meer als één geheel dat voldoet aan dezelfde norm, maar als individuen die zichzelf accepteren zoals ze zijn. Samen laat het stuk zien dat je jezelf mag zijn. Dat

afwijken niet verkeerd is, maar juist menselijk. En dat echte reflectie ontstaat wanneer je niet kijkt naar hoe de wereld jou ziet, maar naar hoe jij jezelf wilt zien.

De maskers vallen af…

Maker: Anaë Bida 


Het stuk gaat erover dat je lichtje op de één of andere manier gedooft is omwille van wat dan ook en dat het soms veel dieper zit dan dat mensen denken of beseffen. We hebben allemaal onze eigen realiteit ook al toont je masker een illusie die je zelf ook graag zou willen geloven. Dit reflectiestuk geeft weer dat het ok is om je emoties te voelen en er te laten zijn, zeker na het voortdurende dragen van een masker. Het is een reminder dat er licht is aan het einde van een lange tunnel. Je zit al zo diep in de put so it’s only up from there. En soms vind je uiteindelijk zelf de kracht om weer verder te gaan waar je was gebleven en soms heb je steun of hulp nodig van de mensen die dicht bij je staan. En ik denk dat we als klas wel dicht bij elkaar staan.

Puur

Maker: Doris Groeneveld

Monoloog over de vrijheid van kind zijn.